ამბავი 1.
შეშის სუნი
მე ისეთ ქალაქში ვცხოვრობ სადაც ზამთრობით ყველაფერი ნაცრისფერია, ფერადი კორპუსებიც კი.  მხოლოდ ალვებია, ცოტა ნაძვი და ბევრი ჭადარი, რომლებიც ზამთრის სიცივეში აბუზული ბავშებივით ოდნავ მოხრილები და მერქან ახორკლილები დგანან. 
ძალიან ცუდი სანახავია უთოვლო ზამთარი თბილისის გარეუბანში, ტრამალები, კორპუსები და გაშიშვლებულ ხეებზე მოფრიალე პარკები.
მოჟამული სახეები, გაყინული ხელები და ფანჯრების დაუსრულებელი რიგი.
გუშინწინ წამოთოვა. უასფალტო გზები ატალახდა.
სისულელეა ეს აპათია, იშვიათად მაინც ხდება ხოლმე კარგი რაღაცები, იშვიათად, ძალიან იშვიათად.
გუშინწინ სკოლიდან სხვა გზით წავედი, სწორედ იმ ტალახიანი გზით, მეც კარგი დებილი ვარ, ვერ გავითვალისწინე.
ქარი იყო. სუსხიანი. ამას მერჩივნა ეთოვა
ამ გზაზე ერთი თონე დგას, როგორც სხვაგან იქაც აწერია სახელდახელოდ შეთითხნილ აბრაზე “თონის პური შეშაზე” თონის პური მიყვარს, მით უფრო თუ ცხელია სულ ერთია შეშაზეა გამომცხვარი თუ გაზზე, ასეთი არარომანტიკული გოგო ვარ
ახლა ეს ამბავი რას მოვაყოლე,გუშინ ამ თონესთან ახლად დაპობილი შეშა ეყარა, ახლოს რომ გავუარე საოცარი სურნელი ასდიოდა. ჩავიარე. მერე ისევ უკან დავბრუნდი ვიდექი თონის წინ, სიცივეში, ატალახებულ გზაზე,სულელივით და ვისუნთქავდი ხის სუნს. მოტკბო, გრილ არომატს.
რამდენი რამეა დაკავშირებული ამ სუნთან.  ბავშვობის მოგონებები ერთბაშად მომეძალა. დიდი ხანია შეშის ღუმელთან არ ვჯდარვარ, ამ მიმიფიცხებია გაყინული თითები.
მახსოვს როგორ დავდიოდი ხოლმე ზამთრობით სოფელში, დავხტოდი თოვლში და მერე სახე აწითლებული და გაყინული შევრბოდი ოთახში სადაც ზუსტად ამ შეშის სუნი იდგა. ვჯდებოდი ღუმელთან და დიდხანს ვუყურებდი როგორ ნაკვერჩხლდებოდა შეშის თეთრი ნაჭრები. სანტიმენტალური არასდროს ვყოფლივარ, მაგრამ ბავშვობის მოგონებები. უფ!

ხის სუნი

ვიდექი გარეუბნის პატარა თონის წინ, ტალახიან  მიწაზე ეყარა თეთრი, ახლად დაჩეხილი შეშის ნაპობები და საოცარი სურნელი ჰქონდა.
წამოვედი. ღიმილით. მერა რა რომ საზიზღარი თბილისური ზამთარია.

ამბავი 2.
ღმერთი
მე მიყვარს ტაძარში სიარული მარტოს, შემოდგომის მშვიდ დღეებში, როცა ყველა მიწიერ ფიქრს კარებთან ვტოვებ. როცა ტაძარი თითქმის ცარიელია. ორიოდე უტყვი მლოცველი, ახალგაზრდა მედავითნის ბუტბუტი. შეიძლება უცხოელებიც შემოეხეტნონ. თაფლის სანთლის და საკმევლის სუნი. მე და ღმერთი. მუდამ ჩემთან, ახლა კი მე მასთან სტუმრად.
არავითარი მოზიმზიმე ბრბო მრევლად წოდებული, არც მამაოები დიდი ჯვრებით და უფრო დიდი ამბიციებით.
მე და ღმერთი. მის სამყოფელში. მე ვაფარებ თავს სიმშვიდეს. ყველაფერი მარტივადაა.
როცა სიცარიელეა და სიჩუმე, როცა “მანდილიანი” დეიდების გამკიცხავ მზერას არ დაიმსახურებ ჭრაჭუნა ფეხსაცმლის გამო.
ყველაზე ნამდვილი.
ოქტომბრის მშვიდ საღამოებში, როცა დაღლილი მივალ ხატებთან, ჩამოვმარცვლავ ორიოდ ლოცვას ჩემებური სიტყვებით, (რომლებიც ვიცი) ვითხოვ პატიებას და გამოვდივარ გარეთ.
მშვიდად და მშვიდი.

გამოვდივარ და უკანმოუხედავად ვბრუნდები ცხოვრებაში.
ყურებში ისევ სატანური მუსიკა, სახეზე ისევ დამცინავი ღიმილი (ასე მხედავენ ადამიანები, გოგოს, რომელმაც ღმერთი დაკარგა)
მე ვარ გოგო, რომელსაც ჰყავს საუკეთესო მეგობარი, ეგოისტურად.
მე მიყვარს ტაძარში სიარული, ოქტომბრის მშვიდ საღამოებში, როცა მე ღმერთი და არაფერი საკმარისია.
                      27/10/2011
                                 20.26
ტელეფონის მემოში ნაპოვნი.

ამბავი 3.
პრინცესები
ახლა რომ ვთქვა ბავშვობაში მანქანებით მიყვარდა თამაში და ეზოში ბურთის დევნით მუხლები მქონდა გადაყვლეფილითქო, მოგატყუებთ. გოგონებს ჰგონიათ რომ თუ ბიჭურ ბავშვობას მიიწერენ უკეთესები და უფრო დახვეწილები გამოჩნდებიან.
მანქანებით არა, მაგრამ “სტოპიატიც” ბევრჯერ მითამაშია და “მინუსპიატიც” მითამაშია რატომ? ახლაც ვთამაშობ.
ჰოდა იმას ვყვებოდი ბარბები ჩემს განსაკუთრებულ გატაცებას არასდროს წარმოადგენდნენ. საერთოდ არასდროს მიყვარდა პრინცესები, ამიტომ ჩემი თოჯინებიც ან ბიზნეს ლედის იმიჯს ირგებდნენ ან ჩემს ექსპერიმენტებს უძლებდნენ თმის ფერთან დაკავშირებით.
პრინცესები ყოველთვის შტერები მეგონენ.
კაცმა რომ თქვას ახლაც მგონიან.
“დისნეიმ” ერთი-ორად გაზარდა ჩემი ეჭვები, სულელი, სულელი პრინცესები, რომლებსაც სიყვარულის სჯერათ და სიმღერის მეტს არაფერს აკეთებენ, მართალია ახალი თაობის პრინცესები ცოტა გამოფხიზლდნენ, მაგრამ მაინც შერჩათ პრინცესული სიშტერე, ჰოდა არ მწამს მე მაგათი ფუმფულა კაბების და ვერ გადავრწმუნდები. 
მაგრამ თურმე მაინც არსებობენ პრინცესებები, ჰო, თანამედროვე სამყაროში, სადაც გენდერმა და ემანსიპაციამ მოიცვა ყველაფერი.

ქეთო

ძალიან მომწონს მე ეს პრინცესა და რა ვქნა?!
იმედია, ესეც შტერი არ აღმოჩნდება.

ამბავი 4
 გზები და ადამიანები
მე ქუჩის სახელებს ვერ ვიმახსოვრებ, უფრო სწორად არ ვიმახსოვრებ. აი, ასე უბრალოდ.
საშინელი დაბნეული ვარ. ათჯერ ნანახ ადგილს ვერ ვაგნებ ხანდახან.
რომ არაფერი ვთქვათ მუსიკის მასწავლებლის სადარბაზოს გამუდმებით შეშლაზე, სკოლების ვერ პოვნაზე, მისამართების ვერ დამახსოვრებაზე არც ისე ცუდი გოგო ვარ. მოკლედ ორიენტირებაში საგრძნობლად მოვიკოჭლებ.
არა, ასეთი დებილიც კი არ ვარ. ყველაფერს ვაგნებ, მაგრამ მარტო, აუცლებლად მარტო!
მარტო თუ ვარ და უცხო ადგილას მიწევს წასვლა ყოველთვის უფრო კონცენტირირებული და მობილიზებული ვარ. სწრაფად ვერკვევი სიტუაციაში, ვარჩევ ტრანსპორტს, ვპოულობ სწორ შესახვევს, მაგრამ თუ ვინმესთან ვარ იქ დამთავრდა ყველაფერი. სულ ფეხებზე მკიდია სად ვარ და ჩემს თანამგზავრზე ვარ მინდობილი.
შეიძლება თვეობით ვიარო ერთ ადგილას და არ დამაინტერესოს მისმა მისამართმა, მე ხომ მყავს ადამიანი, რომელიც ამ ადგილამდე მიმიყვანს.
ხოლო როცა მარტო წასვლა მიწევს ასე ნაცნობ ადგილას ან სხვების წაყვანა უცებ ვხვდები რომ აზრზე არ ვარ სად უნდა შევუხვიო, ან რომელ ნომერ ავტობუსს გავყვე.
რამდენჯერაც ჭანტურიას ქუჩას ჩავივლი იმდენჯერ მეცინება, სამჯერ მაინც მიძებნია ეს ქუჩა, ქუჩა რომელზეც მილიონჯერ ვარ ნამყოფი და რომელიც მართლა ადვილი საპოვნელია თუ ვინმესთან ვარ მე თითქოს არც ვარსებობ, დაე მათ ეძებონ და იმტვრიონ თავი, მერე ვაანალიზებ რომ მე ეს გზები ზეპირად ვიცი უბრალოდ ტვინს ვთიშავ ხოლმე.

გზები, ქუჩები, მოედნები, სკვერები, გალერეები-ყველაფერი თავში მერევა, მაგრამ თუ მარტო დავრჩი იმწამსვე ვფიზლდები და თუ მართლა გამიჭირდა რამის მიგნება ერთი უტყუარი მეთოდი მაქვს, მივდივარ და ტაქსის მძღოლს ვეკითხები. აი ასე!
არა ჭანტურიას ქუჩა, მაინც კურიოზია. ამასწინათ კიდევ მთელი ხუთი წუთი ვიხსენებდი სად არის თარხნიშვილის ქუჩა. არა რა ჩემი საშველი არაა

ამბები,რომლებზეც არ ვწერ. ალბათ არც ღირდა დაწერად.
ჰო მართლა, არ მჭირდება თქვენი შეხსენება რომ მთლად დალაგებული არ ვარ, ეგ თვითონაც ვიცი  

                   ძალიან ცუდი საახალწლო ზღაპარი, მეგობრისთვის.

ხანდახან რა რთულია.
გარეთ ყველაფერი ფეთქდება, შენს ფანჯრებთან ფოიერვერკები ყირაზე გადადიან, შენ ზიხარ გაყინული თვალებით და იხსენებ იმ დროს როცა ახალი წელი გიხაროდა.
საახალწლოდ ტელევიზორს არ უყურებ, ყველგან რომანტიკული საშობაო მელოდრამები, ბედნიერი დასასრულით, იქნებ სადმე “ბედის ირონიაც” გადიოდეს, მაგრამ მაგას უკვე აღარ აჩვენებენ.
არავითარი ნაძვის ხე, არც სახლს ეტყობა ახალი წელი, პატარა ჩიჩილაკი დგას კუთხეში, ისიც თითქოს მოწყენილია, აჰყოლია შენი სახლის მელანქოლიას.
ფანჯარასთან ჯიუტად არ მიდიხარ, არ გინდა გახედო ანეთებულ ფანჯრებს, იქნებ მომღიმარი სახეებიც გაარჩიო, ფანჯარასთან მომდგარი ბავშვები ხტიან და მაშხალებს ანთებენ, მამები ხელში იყვანენ და მერე თბილისის ნაცრისფერ ცაზე ვარსკვლავებად ენთება პეტარდები. ლამაზი დედები განათებული თვალებით შეჰყურებენ ოჯახს (ამას ვერ ხედავ, უფრო გრძნობ) მერე ფანჯარას ხურავენ, სახლში ალბათ სითბოა, საახალწლო სუფრა, სიყვარული. 
ღმერთო, რამდენს იტევს ყოველი განათებული ფანჯარა, ოთხკუთხედებში შეყუჟულა ცხოვრება. 
შენი ფანჯარა რას ამბობს?
არაფერს, ცარიელია შენი თვალებივით, გამოხურული და გამოხუნებული.
ხომ შეგეძლო ერთი ფერადი გირლიანდა მაინც მიგემაგრებინა?!
ჰოდა ჯიუტად არ მიდიხარ ფანჯარასთან. მის მიღმა სხვების ცხოვრებაა, საახალწლო განწყობით, გრძნობებით სავსე.
 ალბათ საყვარელ წიგნს გადმოიღებ, სავარძელში ჩაჯდები, ისევ აგაფორიაქებს ფოიერვერკების ხმა, შეიჭმუხნები. მეათასედ წაკითხული წიგნიც მოგბეზრდა.
კომპიუტერსაც ჯიუტად არ რთავ, იქ, ვირტუალურ სამყაროში მეგობრები შენც გყავს, იქნებ ვინმე მოგილოცოს კიდეც საძულველი დღესასწაული თავისი თბილი და ადამიანებით სავსე სახლიდან, შენც მადლობა უნდა უთხრა, ბედნიერება უსურვო, დააჯერო რომ შენც ბედნიერი ხარ, მერე უყურო როგორ ივსება შენი კედელი შაბლონური მილოცვებით, უყურო შენი ცარიელი თვალებით.
ჩაიდან დადგამ, ჰო, მაგარია ახალი წლის ჩაით შეხვედრა.
ისევ ჯდები სავარძელში, ტელევიზორში ისევ რომანტიკული მელოდრამებია (ალბათ), ფანჯრებთან ისევ ფოიერვერკები დაჰქრიან.
რა გრჩება?
მოგონებები, მოგონებები იმ დროზე, ახალი წელი შენც რომ გიყვარდა და გიხაროდა, როცა თვალებიც ენთო. ალბათ ვერასდროს გაუგებ ქმრის მხარზე მიყრდნობილ ლამაზღიმილიან დედებს ახალი წელი რომ უხარიათ, აქვთ თუ არა ძვირფასი სუფრა მაინც რომ უხარიათ.
ვერ გაუგებ, მაგრამ იქნებ გული არც გწყდება.
ჩაიდნის სტვენა გაწყვეტინებს ფიქრს, ხვდები რომ ჩაი აღარ გინდა, არც არაფერი, უყურებ კუთხეში მიდგმულ პატარა ჩიჩილაკს.
დგები, გაყინულ საძინებელში შედიხარ, ლოგინის ქვეშიდან დიდი ჩემოდანი გამოგაქვს. ხსნი. თვალს გჭრის ნაძვის ხის ათასფერი მორთულობა,თვალებში ის ძველებური სხივი ბრუნდება, სულ ერთი წამი, ერთი გაელვება და ისევ გქრება, ხელებს უღონოდ აწყობ ყუთზე, ნატიფ, ფერად სათამაშოებს უჭერ, თითებში ტკაცუნობს მყიფე მინა და იმსხვრევა.
ოთახში ბრუნდები, ჩაიდანი ისევ აგრძელებს სტვენას, ფოიერვერკები მიყუჩდნენ, ფანჯრიდან ისევ მოჩანს სხვისი ცხოვრების პატარა ოთხკუთხედები.
შეგრძნება რომ ვინმეს ენატრები არ გაქვს!
ხანდახან რა რთულია!

ჩაიდანი ალბათ სულ ჩაშრა.

     ჭირი აქა, ლხინიც აქა
                                                            მზეც აქა და მთვარეც აქა
                                                            ქატოც აქა, ფქილიც აქა

მე ვარკეთილში ვცხოვრობ, სკოლაშიც აქვე დავდივარ და ამიტომ ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხშირად მხდება ისეთ ინდივიდებთან შეხვედრა, რომლებზეც ქვემოთ ვისაუბრებ. მაგარ გოგოებში, ვგულისხმობ ტიპურ პერიფერიელ გოგონებს (თითქოს ცენტრში ერთი და ორი ცხოვრობდეს ასეთი :დ) რომელთა ინტელექტი და მსოფხედველობა სამწუხაროდ, საკუთარი ცხოვრების წესს გამართლებულად და სასურველად მიიჩნევს. მე არ დავცინი ასეთ გოგონებს, რადგან ყველას საკუთარი სუბიექტური შეხედულებები გვაქვს ცხოვრებაზე და სტილზე, უბრალოდ ჩემი თვალით დანახულ მათ ამბებს გაგიზიარებთ.

• მაგარი გოგო უნდა დადიოდეს ეკლესიაში, სასურველია პრესტიჟულში (პრესტიჟული ეკლესია უნდა მდებარეობდეს ქალაქის ცენტრში (მაგ: ქაშუეთი, სიონი, კვირიკე და ივლიტა ) ან უნდა იყოს სამება, ეს უკანასკნელი ფართოდ აპრობირებული არჩევანია მაგარ გოგოებში თუ ტაძარი არც ისე პრესტიჟულ რაიონში მდებარეობს სასურველია ჰყავდეს პოპულარული მამაო, რომლის მრევლობისთვისაც “მართმადიდებლები” ვენებს იჭრიან.
• მაგარი გოგო უნდა დადიოდეს ტაძარში სადაქალოს-საძმაკაცოსთან ერთად, იცვამდეს კაბას, მაინც უნდა შეინარჩუნოს მაგარი გოგოობა (“გაიშპაკლოს” აისხას სამკაულები, აღლაჭუნოს საღეჭი რეზინი) დღეში რამდენჯერმე უნდა აღნიშნავდეს რომ ტაძარში დადის, რომ “დუშკა” მამაო ჰყავს (სოციალურ ქსელშიც თუ განათავსებს მის ფოტოებს წარწერით “ჩემი მამაოოოოო <3 <3 <3 :*********”უკეთესია) და რაც მთავარია ყველამ უნდა იცოდეს რომ ის მარხულობს, ჭამს მხოლოდ სოკოს ხინკალს, სოიოს კატლეტს და კარტოფილის ხაჭაპურს. ეს მის არა მორწმუნე დაქალებს აღტაცების ცრემლს მოჰგვრის.

ჩემი პოსტის ეს ნაწილი ალბათ საზოგადოების გარკვეული ნაწილის აღშფოთებას გამოიწვევს, მაგრამ მინდა აღვნიშნო, რომ ეს კრიტერიუმები ყველას ნამდვილად არ ეხება. ამიტომ სანამ ათეისტს დამიძახებთ (საქართველოში, ეს სალანძღავს სიტყვად ითვლება) დაფიქრდით, იქნებ თქვენც გყავთ სამეგობროში მსგავსი “მორწმუნე”

• ამ პუნქტის ქვეპუნქტად შეიძლება ჩავთვალოთ მობილურში საგალობლების დიდი რაოდენობით არსებობა, ასევე ვოლფეიფერად ტაძრის ან პატრიარქის ფოტოს დაყენება. ამას ემატება სოციალურ ქსელებში თემატური სტატუსები და ფოტოების შეარი, ისეთი გვერდებიდან, რომლებიც რელიგიით მანიპულირებენ და საკუთარ გვერდებს რეიტინგ უწევენ
  ასე რომ არ იყოს, მე თქვენ გეკითხებით ღმერთს შეარი სჭირდება? :შ
  მოკლედ, ჩვენ მაგარი გოგოები ვართ, ჩვენ ეკლესიაში დავდივართ!
• თუ მაგარი გოგო ხარ სასურველია გყავდეს ბევრი ნაცნობი უბნის და სკოლის ავტორიტეტებს შორის უნდა იყო ყველას დაიკო, ბრმად უნდა აღმერთებდე შენს ძმაკაცებს. ეს ერთი-ორად გაზრდის შენ რეპუტაციას. საერთოდ “სასტავის” ყოლა აუცილებელი კრიტერიუმია.
  შეაგროვებ რამოდენიმე შენნაირ “გაშპაკლულს” მათ შარვალჩამძვრალ “ლოვეებს” და მობილურით გადაღებულ ფოტოებს (მათთან ერთად) მიაწერ “შენი ხათრიით” “აუ ეს დღე მინდააა”" “მიყვარხართ ალლლლლ <3 :**” “ჩემები მარტოოო”
• მაგარი გოგო უნდა უყურებდეს სერიალებს, აბა სხვა რაზე უნდა ისაუბრო დაქალებთან, როცა ბიჭებზე საუბარს მორჩებით?
  ამ კრიტერიუმზე ბევრს ვერაფერს დავწერ, რადგან არც ისე ხშირად მომისმენია ასეთი საუბრები :\
• სოციალური ქსელები საკმაოდ დიდ როლს თამაშობენ მაგარი გოგოების ცხოვრებაში
  ამ ბოლოს უკვე ფეისბუქი, მანამდე კი ადნაკლასნიკები მათი ცხოვრების უბრალო მოკვდავთა სამსჯავროზე გამოტანას ემსახურებოდა.
  გარდა ზემოთ აღნიშნული ფოტოების ტიპებისა, მაგარ გოგოებს აქვთ ალბომები სახელწოდებებით “მინდააააააააააააააააა” “ჩემია” და ა.შ სადაც თაგავენ სადაქალოს, ალბომის შიგთავსი შეიძლება წარმოადგენდეს “ვიქტორია სეკრეტის” მოდელების ფოტოებს, რომლებზეც ვინ იცის რა კრიტერიუმით დაქალებს ნიშნავენ (ყველაზე საყვარელ მოდელზე, საკუთარ თავს) ან ნიკონის, ქენონისა და აიფონების მოლო მოდელების ფოტოებს, რომლებიც უნდათ )) ან ტკბილეულობა, ან ვაიმე უამრავია რაღაც შეიძლება ეყაროს ამ ალბომში, რომელიც ამ გოგოებს არ აქვთ, მაგრამ უნდააააააააააააააააააათ!
  თუ ასე ძალიან გინდა, მართალია ვიქტორია სეკრეტის მოდელი ვერ გახდები მაგრამ უბრალო ჰენდმეიდი სამაჯურის აწყობა შენც ხომ შეგიძლია?! :\
• კომენტარები ფოტოებზე და სტატუსებზე კიდევ ერთი ფენომენია მაგარი გოგოების ცხოვრებაში. კომენატრის ავტორები ძირითადად დაქალები არიან, კომენატრი ემსახურება ფოტოზე გამოსახული ადამიანისთვის ხოტბის შესხმას
  “ჩეეეეეეეემიიიიიიიიიიი, მართო ჩემიიიი ლამაზიიი!” “მზეთუნახავიიიი” “<3-ში ხარ, ვგიჟდები შენზეეეეეეეეეეე” “ეს გოგო ჩემიაააა”ფოტო რა თქმა უნდა, უნდა იყოს ტუჩებგაბუსხული ) (დაკიფეის)
• სადაქალოს ინსაიდ ამბების ხაზგასმას
  “აუუუუუუუ რა ვიგიჟეეეეეეთ” “მინდა ეს დღეეეეეეეე” “მიყუარხართ გულშიიიი” “აუ ეს ფოტო რატო დადეეეე?! ამას არ ვახმაურეებთ” “ნო მარტინ, ნო ფართი”
• (მაპატიეთ კომენტარები ლათინურად დიდ-პატარა ასოებით რომ არ დავწერე, ასე უფრო იგრძნობდით სტილს)
• მაგარი გოგოსთვის ძალიან მნიშვნელოვანია მოინიშნოს “ყველაზე ლამაზების, ძერსკების, გამორჩეულების, ჩასაყლაპების, თსლ პიპლების” ფოტოებზე. ეს ხომ მის გამორჩეულობას უსვამს ხაზს. თუ სხვები არ ნიშნავენ, მაშინ თვითონ აკეთებს და თავის ფოტოებსაც აქტიუარად აპარებს ალბომებში

ამ წუთას მეტი არაფერი მახსენდება
ალბათ ყველა თინეიჯერს ჰყავს გარემოცვაში ასეთი გოგოები, რაც გაგახსენდებათ კომენტარებში დამიწერეთ
გასაგრძელებელი კი ჯერ კიდევ ბევრია

ჰოდა, იმას ვამბობდი ფილმს ვუყურე მეთქი, რომანტიკული კომედია იყო ფანტასტიკის ელემენტებით, თავიდან არ მინახავს, სადღაც შუაში დავიწყე ყურება, ძველ ფრანგულ კინოს წააგავდა რაღაცით, ერთი შეხედვით სულაც არ იყო ჰოლივუდური, თანაც შავ-თეთრი კადრი და ევროპულად ლამაზი Rie rasmussen-ი უფრო აფრანგულებდა.
ფილმი განსაკუთრებული არაფერი ერთ წყალწაღებულ და მატყურა ბიჭზე იყო, რომელიც ანგელოზმა იხსნა. მეტს აღარ მოგიყვებით, შეგიძლიათ თქვენითაც ნახოთ, თანაც ეს პოსტი ფილმზე არაა
ეს პოსტი ანგელოზებზეა უბრალოებზე, უფრთოებზე, ფრთიანებზე, უზნეოებზე და რაც მთავარია ძალიან ლამაზებზე.
არსებობენ ანგელოზები? როგორები არიან ისინი? არიან კი? ფრთები მართლა აქვთ?
ძალიან გთხოვთ კომენტარებში საპატრიარქოს საიტის ლინკებს ნუ დამიტოვებთ სერაფიმებზე და ქერუბიმებზე, ნურც გამსახურდიადან მომიყვანთ ციტატებს (არადა ფარსმანის ახსნა მიყვარს მე <3) ნურც სამეცნიერო სტატიებს დამილინკავთ. ერთხელ მაინც უბრალოდ დავხუჭოთ თვალები და ანგელოზები ვიპოოთ.

ანგელ-ა

-კი მაგრამ შენ ვინ ხარ?
-მე შენ ვარ!
-ანუ?
-ანუ მე ის ვარ, ვინც შენ
-ანუ მე 180 სანტიმეტრის სიმაღლის ბოზი ვარ?

ეს ფრიად უხეშად ნათარგმნი დიალოგია ზემოთ ნახსენები ფილმიდან, მაგრამ ამ ფილმში ძალიან ლამაზი 180 სანტიმეტრის სიმაღლის ქერა და უზნეო ანგელოზი თამაშობს, ისეთი უზნეო რომ სამსახურიდან გაუშვებდა კაცი, უფ კაცი რაღა იყო და ღმერთი.
ამაზე სულ დუმბაძე მახსენდება, ღმერთთან შეხვედრაზე კონიაკისფრადთმაშეღებილი, ტვისტის მოცეკვავე ანგელოზი რომ გამოეცხადება.

საოცრად ლამაზი იყო ანგელა, ისეთი ლამაზი საქართველოში “ანგელოზივით გოგოა” რომ ამბობენ.
ლამაზი და მიწიერი, აბა სხვა რა ვთქვა ყველიან სენდვიჩებს ჭამდა, სვამდა და იპარავდა, ესეც თუ არაა საკმარისი მაშინ ყველაზე მიწიერს გეტყვით ანგელას უყვარდა.

ჰო უყვარდა, ძალიან ჩვეულებრივი ბიჭი და მისი საქციელის გამართლებად ალბათ პარიზი თუ გამოდგება მხოლოდ.

ანგელოზები და ბოზები როგორი პარადოქსულია!
იქნებ ბოზებიც ანგელოზები არიან?!
ისინი ხომ მხოლოდ სხეულით ვაჭრობენ, იქნებ სული უმანკო რჩება?
იქნებ, იქნებ, იქნებ?

ვიცი რომ ვბოდავ, ბოზებზე თქვენ ალბათ ცირკის მიმდებარე ტერიტორია გახსენდებათ. ჰო, მეც. და გაყინული, ქერად შეღებილი, შავ”კურტკიანი” ქალები.

ანგელოზებიც ეცემიან. ეცემიან ძალიან მძიმედ და ყოველთვის ანგელასავით არ უმართლებთ, ყოველთვის კალციუმის ნაკლებობის გამო არ სცვივათ ფრთები, ყოველთვის არ უხარიათ ადამიანობა და რაც მთავარია ყოველთვის არ უყვართ.

ანგელოზებიც ეცემიან, უზნეო, სამსახურიდან გამოყრილი, მაგრამ დამაბრმავებლად ლამაზი ანგელოზები.

ეს პოსტი რა?
არაფერი?
მართლა არაფერი, უბრალოდ მეძინება.

ლუკ ბესონის მორიგმა ჰოლივუდურმა კომედიამ კი უძინარს ბოდვაც დამაწყებინა

საოცარი

ეს ფოტო 2 წუთის წინ მეგობარმა დამილინკა, არ მქონდა ნანახი, მოუხდება პოსტს ანგელოზებზე

ჰეჰ, უცნაური პოსტია პირდაპირ

ვფიქრობდი ჩემთვის საყვარელი რომელი მსახიობისთვის მიმეწერა, კი არადა დამეწერა ეს პოსტი
მერილი?
პირველი მეც მერილი გამახსენდა, მაგრამ მერილი… არა ის მუდამ  შეუდერებელია თვალებთან გაჩენილი ნაოჭებითაც კი, თანაც ალბათ მერილს ვერც შევბედავდი

ჯულია?
ჩემი საოცარი, საოცარი ლამაზმანი. მაგრამ არა ჯულიაც არა (თუმცა ის ყველაზე სასურველი ადრესატი იყო ამ პოსტის)

ქეითი?
ოჰ, ეს ქერა მშვენიერება, თუ წითური?
მე წითური უფრო მომწონს, მაგრამ ის ისეთი არაჩვეულებრივია “ბენჯამინ ბათონის გაუხსნელ საქმეში” ვგონებ სიბერეც კი უხდება.

იქნებ მონიკა?
მაგრამ არა არ ღირს, ის ყოველთვის იქნება მალენა. ახალგაზრდა და საოცარი.

ჰოდა ერთი მშვენირი ქალი გამახსენდა, რომელსაც ეს პოსტი ძალიანაც მოუხდება, ეგეც არ იყოს, ახლა გამხნევება სჭირდება (ნამდვილად ვერ ვიტყვი რომ ამ პოსტს წაიკითხავს და გამხნევდება, მაგრამ იყოს მაინც)
დემი
დემი მური.
ო, ვის დაავიწყდება მისი კინოროლები?
ძალიან მომწონს დემი, თავისი ცანცარა ქმარყოფილისგან განსხვავებით. დემი სხვა ქალია. სხვანაირი. ჰოდა!

მე რომ დიდი გავიზრდები, ჰოლივუდში წავალ და ცნობილი რეჟისორი გავხდები დემი ჩემს ფილშმი უნდა გადავიღო, ისეთივე და იმაზე უკეთესი ვიდრე ახლაა!

ჰოდა, დემი არ დაბერდე!

აქ კი ლამაზი ხარ, მაგრამ

მე ასეთი უფრო მომწონხარ! ასეთი დარჩი!

მე კი შობის ღამეს ძალიან ძვირფასი საჩუქარი მივიღე. სინამდვილეში ძალიან უბრალო, მაგრამ ჩემთვის განსაკუთრებული და რაც მთავარია უსაყვარლესი ადამიანისგან.

მე, როგორც ჭეშმარიტად ზარმაცს არ გამაჩნდა ჩემი ბლოგის გვერდი ფეისბუქზე და მხოლოდ წუწუნით შემოვიფარგლებოდი, დღეს საღამოს ჩემმა მეგობარმა მარიამმა ჩემი ფეისბუქის პაროლი მთხოვა და 5 წუთში ეს დამახვედრა.

ძალიან მოულოდნელი და კარგი საჩუქარი იყო. ცრემლებიც კი წამომივიდა.
საოცარი შეგრძნებაა, როცა გყავს ადამიანი, რომელიც შენს ფიქრებს კითხულობს
გაიკვირვებთ, რა დიდი ამბავი უნდოდა მაგ გვერდის შექმნასო, არაფერი, ორიოდე წუთი და ორიოდე დაწკაპუნება მაუსზე, მაგრამ მე ალბათ არასდროს გავაკეთებდი ამ გვერდს თან რომ გჩუქნიან სულ სხვა შეგრძნებაა.
ახლა მარის ხათრით მაინც მოვუვლი
ძალიან გამახარებთ თუ შემომიერთდებით, უბრალოდ დაალაიქეთ ჩემი ბლოგი ფეისბუქზე  http://www.facebook.com/agatakosblog
მარიამს კი მინდა ვუთხრა დიდი მადლობა, რომ არსებობს და რომ ეგოისტურად ჩემია <3
სულის, მიყვარხარ! 

დარწმუნებული ვარ ძალიან ბევრი უკვე იცნობთ და მისი ბლოგის სტუმრებიც ხართ. მე ვერ ვიტყვი რომ მუდმივი მკითხველი ვარ, ან ძალიან აქტიური ფანი, უბრალოდ როცა მახსენდება შევირბენ ხოლმე, ვიცი რომ იქ დამხვდება საინტერესო პოსტი- მოდის ახალ თრენდებზე, კლასიკურ მოდაზე, დიზაინერებზე, ქსოვილებზე და ასევე ბლოგერის მომაჯადოებელ, ელეგანტური და ხშირად თამამ ლუქებზე (ასეთ სიტყვებს იმიტომ ვიყენებ პოსტში რომ მკითხევლი უფრო მოვარგო მოდურ სამყაროს, აბა მოკვდაური სიტყვები მოდასთან რა მოსატანია )
მაშ ასე თქვენ წინაშეა გარდერობის ოსტატი (და დიასახლისიც) (უხეშ თარგმანში) ნატუკა ქარქაშაძე და მისი მშვენიერი ბლოგი http://wardrobemistress.blogspot.com/

ნატუკას ბლოგი არც ისე დიდი ხანია აღმოვაჩინე, ერთხელ შემთხვევით წავაწყდი, გადავათვალერე და მომეწონა, მერე ლინკი დავკარგე და კვლავ შემთხვევით მოვხვდი მის ბლოგზე
მას შემდეგ ვკითხულობ (უფრო მეტად ვათვალიერებ)
ყველაზე მეტად რაც ამ ბლოგის მომწონს, ბლოგერია.

ნატუკა სულ ცოტათი მართლა წაგავს კოკო შანელს ))
რამოდენიმე მიზეზის გამო მომწონს ეგ გოგო.
კარგი გარეგნობა, კარგი გემოვნება და წერის სტილი, მართალია ფეშენ-ბლოგზებზე წერის სტილი უკანასკნელ პლანზეა და საწერიც ბევრი არაფერია, მაგრამ როცა წერს ყოველთვის უბრალოდ და არასდროს იპრანჭება. ძალიან მარტივად და მოკვდავთათვის  მისაღებად განიხილავს პარიზის მაღალი მოდის კვირეულებს და თბილისის “ფეშენ უიკსაც.” ნატუკას ბლოგზე ჩემთვისაც კი საინტერესო და გასაგებ ნიუსებს წავაწყდი.
მომწონს ნატუკას სტილი, დახვეწილი, კლასიკური ელემენტებით ამავდროულად ძალიან მოდური და თამამი. მისი უნარი შეახამოს ფერები ვოგმა და ანა დელ-რუსომაც კი აღნიშნა, ამიტომ მე აღარ განვიხილავ.
მოკედ კარგი ბლოგერი და კარგი ბლოგი
სულ ესაა რაც მინდოდა მეთვა. შეიჭყიტეთ მის გარდერობში და ბევს ლამაზ და საინტერესო პოსტს აღმოაჩენთ.

 

არასდროს ვიფიქრებდი თუ ბლოგის რევიუს დავწერდი, თანაც მოდური ბლოგია, მაგრამ ხანდახან ასეც ხდება!
მეტი ფოტოებისთვის და საინტერესო ამბებისთვის ესტუმრეთ http://wardrobemistress.blogspot.com/

არ ვიცი შეიძლება ეს ჩემი ბოლო პოსტია წელს, ამიტომ მინდა ჩემს ძვირფასო ბლოგს ვუთხრა რომ ძალიან შემაყვარა თავი. დიახაც, ის ყოველთვის ახერხებს დაიტიოს ჩემი ემოციები
საყარელო ბლოგო, არ მოვყვები ახლა რამდენი ვიზიტორი გვყავდა წელს ან რა წარმატებას მივაღწიეთ, მაგრამ მინდა გითხრა რომ ვიზრდებით!

რაც შეგეხებათ თქვენ, ჩემო საყვარელო მკითხველებო, მინდა იცოდეთ რომ ძალიან მავსებთ, ვგრძნობ თქვენს მხარდაჭერას
ასევე მინდა ბოდიში მოგიხადოთ ყველა იმ გაუმართავი წინადადების და გრამატიკული შეცდომის გამო ჩემს პოსტებში რომ შეხვდებით.
ბოდიალა და სულელური პოსტებიც მაპატიეთ!

გისურვებთ ძალიან ძალიან კარგ რაღაცებს ცხოვრებაში და რაც მთავარია ჩემი ბლოგის გაუმჯობესებას, რომ უკეთესი რამე იკითხოთ )

დღეს მოვრჩი

აბა რატომ ვწერ?
ეს ჩემი მოქალაქეობრივი უფლებაა, ოღონდაც არ მკითხოთ რა უფლებებზე ვსაუბრობ ჩვენს ქვეყანაში ))

რას აკეთებენ ქართველი ბლოგერები (ჯანდაბას ასე დასვამ კითხავს რას ვაკეთებთ ჩვენ?)
არაფერს! აბსოლუტურად არაფერს!
არ გვაღელვებს სოციალური საკითხები, პოლიტიკასთან გათამაშებასაც კი ვერ ვრისკავსთ,გვკიდია ქვეყნის კულტურული ცხოვრება (თუ კი ის არსებობს) ბლოგინგი ჩვენთვის მორიგი გასართობია, ზოგისთვის თვითრეალიზების საშუალება, ზოგისთვის მორიგი სექსუალური პარტნიორის გაცნობის გზა.
ჰოდა ვწერთ ქართველი ბლოგერები იმაზე თუ რამდენ კოვზ შაქარს ვიყრით ჩაიში, როდის დავდივართ ტუალეტში, ბოლოს როდის და რა პოზაში გვქონდა სექსი, გვქონდა თუ არა ორგაზმი და თუ კი, რამდენჯერ.
ასე ხელაღებით რატომ მოვეკიდე ამ საქმეს?!
ხომ არსებობენ თემატური ბლოგები, სადაც გაბერილი ამბიციებით და დიდი ასოებით ვწერთ ტუტორიალებს ტექნიკაზე, განვიხილავთ ლიტერატურას, სინემატოგრაფიას,  ფერწერას. მაგრამ ეს ყველაფერი დაბალ დონეზე, “ლაითად” რათა ჩვენი “განათლებული” კოლეგების და უფრო “განათლებული” მკითხველის სათუთი გონება არ გადავღალოთ.

ყველაზე ცუდი იცით რაა?!
ეს ყველაფერი კითხვადია.
ხალხს მოსწონს. რეიტინგებში ლიდერობს.
ჩვენ ზუსტად ისე ვიქცევით, როგორც ჩვენ მიერ საყოველთაოდ ნალანძღი მაიკო ასათიანი. შეიძლება ინტელექტი კიდევაც გაგვაჩნია, მაგგრამ მას ვმალავთ და იმას ვაკეთებთ რასაც ბრბო ითხოვს. ბევრი არავინ ცდილობს თამასა მაღლა ასწიოს, ააცილოს ამ მდარე პოსტებს და რამე ღირებული შექმნას, თუ კი ვინმე ცდილობს ჩვენ მათ ვაიგნორებთ, ტალახს ვესვრით და “მოშნად” ფეხებზე ვიკიდებთ.
ისინიც ნებდებიან და იწყებენ წერას ორგაზმზე, ჩაიზე და გაყიდვად წიგნებზე ))

ჩვენ ერთმანეთს ვუკრავთ ტაშს.
(ძალიან მიხარია რომ ამ პოსტს პირველ პირში ვწერ, რადგან მეც გამაჩნია საკუთარი ე.წ ბლოგი, მეც ამ ამქრის ნაწილი ვარ. თუ არ მოგწონს გააუქმე ბლოგიო მეტყვით! არა, ის ხანდახან მაინც მეხმარება და მიუხედავად იმისა რომ რეიტინგით არ ბრწყინავს (ალბათ არ ვწერე საკმარისი სექსზე და უსექსობაზე) ზოგჯერ მაინც, თუნდაც დღეს ახერხებს ჩემი სათქმელი ხალხამდე მიიტანოს)

ვასახელებთ წლის ბლოგერებს, ვადარებთ რეიტინგებს, ვიშლებით “სასტავებად” ვჭამთ ერთმანეთს და ეს ყველაფერი ცხოვრებად გვაქვს გადაქცეული.
უძაღლო ქვეყანაში კატებს აყეფებდნენო და საქართველოშიც სადაც სოციალურ საკითხებზე ორიენტირებული ბლოგი პრაქტიკულად სანთლითაა საძებნი პირადი ბლოგები გრგვინავენ, ისეთები სადაც ციკლის დღეებით დაწყებული, საცვლის ფერით დამთავრებული ყველაფერს ვწერთ.
ქართული კომპანიები აქაოდა ჩვენც თანამედროვე ტენდენციებს მივსდევთო ბევრ კონკურსს ატარებენ ბლოგერებისთვის, რა ხდება ამ კონკურსებზე?
იმარჯვებს ის ვისაც მეტი ფრენდი ჰყავს, ვისაც არ ეზარება და არ უტყდება ამ ფრენდებისთვის :დამალაიქეთი: ტვინის გაბურღვა.
ვღებულობთ სუბიექტურ შედეგებს! დაბალი ხარისხის კონკურსებს და საერთოდაც ყველა თავისთვის დაფიქრდეს იქნებ არც ღირს ვბლოგოთ!

ეს პოსტი მოწოდება არაა, არც გადატრიალება და ახალი სიტყვაა ქართულ (როგორცაა) ბლოგოსფეროში, ეს უბრალოდ ჩემი აზრია.ალბათ მე პირველი უნდა ვიყო იმ ადამიანებიდან, რომელიც ამ საკითხებს ჩაუღრმავდება და ბლოგს დახურავს, მაგრამ მე ეგოსიტი ვარ ზუსტად ისეთი, როგორიც  თქვენ და არაფერზე გავცვლი იმ მზერებს ხალხისგან რომ ვაწყდები როცა ვამბობ “მე ბლოგერი ვარ!”

ჰო, ჰო ეს დღემდე უკვირთ და შთაბეჭდილებასაც დღემდე ახდენს.

ვიცი რომ ბევრი საკითხი გამომრჩა, ბევრიც არასაკმარისად ობიექტურად დავწერე, ეს პოსტი ყველას არ ეხება, ნამდვილად არ შეიძლება ყველას ერთ ქვაბში მოხარშვა.
უბრალოდ ცხელ გულზე დაწერილი ოდნაც გაბრაზებული პოსტია.
მეტი არაფერი.
მოვრჩეთ!

რაც შეეხება პოსტის სათაურს, მაპატიეთ რომ იმედი გაგიცრით და აქ ოქროსფერლენტიანი ნომინაციებით თქვენს სახელებს ვერ ნახავთ!