მე წითელი მქვია

ორჰან ფამუქზე იმდენს წერენ ქართულ ბლოგსფეროში მე ნამდვილად გამიჭირდება რამე ახალი ვთქვა.
ერთი კია, ამ კაცმა ისე საოცარი ფერებით დახატა მეთექვსმეტე საუკუნის ბოლო ათწლეულის სტამბოლური ზამთრის ცხრა თოვლიანი დღე, რომ მკითხველს არასდროს დაავიწყდება.
 ”მე წითელი მქვია” ყველაზე ფერადოვანი და ოპტიმიზმით აღსავსე წიგნია, ასე თვლის ავტორი, მე კი ვფიქრობ, რომ ეს არის წიგნი თურქულის ყავის თავბრუდამხვევი არომატით, საოცარი ორნამენტებით, მძიმე, მუქი წითელი ფერით და იმ მსუბუქი მისტიკით ფამუქის სამყაროს რომ სდევს.
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა ამ წიგნის მშვენიერ თარგმანს გთავაზობთ (საკუთარი გამოცდილებით გეუბნებით) ამიტომ გადადით ამ ლინკზე და თქვენც ჩაიძირეთ საოცრად ლამაზ და შთამბეჭდავ რომანში და იპოვეთ მისი ყველა საიდუმლო.

დასაწყისი კი სარეკლამო მოწოდებასავით გამომივიდა, მაგრამ “მე წითელი მქვია” მართლა კარგი წიგნია.
პირველად ფერმა მიმიზიდა, მსუყე, სავსე წითელი ყდა,  ლამაზად გამოყვანილი ასოები “BENIM ADIM KIRMIZI”  ყირმიზი, ასე ვთარგმნე ეს სიტყვა და იმწუთას გამახსენდა გამოთქვა თეთრყირმიზა, თეთრ-წითელი, რძე და ღვინო. მერე ყდის დანარჩენი ნაწილიც დავინახე და იმედი გამიმართლადა “მე წითელი მქვია” იუწყებოდა წარწერა, ორჰან ფამუქი, მოჩანდა ზევით. ფამუქი, ფამუქი, სადღაც გამიგია ეს გვარი. მერე გამახსენდა მეგობრების მიერ ნაქები თურქი მწერალი, ნობელიანტი თანაც დამაინტრიგებლად საინტერესო წიგნების ავტორი.
მალე ეს მუქწითელი, სქელყდიანი წიგნი ჩემი გახდა.
საერთოდ არ მჩვევია წიგნების ბრმად ყიდვა, მაგრამ ეს გამონაკლისი იყო, რომელმაც გაამართლა.
“მსოფლიო კლასიკა” ეწერა პირველივე ფურცელზე. შემდეგ ფურცელზე უბრალოდ წაეწერათ რუიას.
მერე ყურანიდან ნაწყვეტმა ფრაზებმაც შემომანათა.

მე მკვდარი ვარ
 დიდი ვერაფერი დასაწყისია ზაფხულის სიცხეში წასაკითხი წიგნითვის, მაგრამ მე მაინც დავიწყდე. დავიწყე და გავჩერდი, გავჩერდი და მთელი თვე აღარ გადამიშლია.
ერთი თვის შემდეგ მივუბრუნდი, წაკითხული თავები გადავიკითხე და უცებ ვიგრძენი ის მაგია, ასე რომ მიმაჯაჭვა ამ წიგნს. არ ვიცი რატომ ვერ გავაგრძელე თავიდანვე კითხვა. ვკითხულობდი სულმოუთქმელად, მინდოდა ერთ დღეში დამემთავრებინა, გამომეცნო დიდი საიდუმლო, მენახა ყველა ნახატი. ვკითხულობდი და ცხადად ცოცხლდებოდა ყველა ფერი, ფერები რომლებიც ასე უხვადაა წიგნში.
დავამთავრე.  ცოტა ხანს გაბრუებული ვიჯექი. ასეა ყველა კარგი წიგნის წაკითხვის შემდეგ, ვცდილობდი გონებაში ჩამებეჭდა ყველა ფერი, ყველა განწყობა, ყველა სურნელი, ის საოცარი არომატები, რომლითაც სავსეა ეს წიგნი. ვცდილობდი შემეფასებინა ყველა პერსონაჟი, ლამაზი შექურე,ყარა, ოსტატი ოსმანი და რა თქმა უნდა ზეითანი, ქელებექი და ლეილექი. მათი თავაშვებული ცხოვრება, ყავა, შეგირდი ბიჭები.
ამ წიგნში ყველაზე შთამბეჭდავი მაინც ფერებია. მსუყე, სავსე, ოდნავ მძიმე ფერები, წითელი, ყვითელი, ოქროსფერი, აღმოსავლური გრავიურასავით მრავალფეროვანი და ერთმანეთს შერწყმული.
მოკლედ ამ წიგნმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, ჩემი ბიბლიოთეკის ბეჭდით დამშვენებული კარადაში საყვარელი წიგნების გვერდით დავდე.

-თაკ, რამე კარგი წიგნი მათხოვე. მეგობარია, კარადასთან დგას და ჩემს წიგნებს ათვალიერებს.
-გაქვს რამე ახალი და საინტერესო?
მე კომპიუტერთან ვზივარ და ყურადღებას არ ვაქცევ.
-ეს რა არის? ვბრუნდები. ხელში სქელტანიანი, წითელი წიგნი უჭირავს. მეღიმება
-ეგ წაიღე თუ გინდა ოღონდ მალე უნდა მომიტანო.

-ვაიმე, ვაიმე. აღფრთოვანებულია, ხელში ისევ წითელი წიგნი უჭირავს.
-რა მაგარი ვინმეა ეს ფამუქი, აი ის მოგეწონა, აი მკვლელ..
-ჩუ! ვაწყვეტინებ.
-რაღა მაინცდამაინც მაგ წიგნს ეცი?
-რავიცი, ფერმა მიმიზიდა. ამბობს და ზუსტად ფამუქის წითელი ფერით გალაქულ ფრჩხილებს ცხვირწინ მიქნევს.
-ჰო, საოცარი ფერია
-საოცარი წიგნი.

ბაგრატის ტაძრის ევრორემონტი

სანამ მე მასწავლებლიდან დავბრუნდი, მთელმა ბლოგსფერომ ამაზე დაწერა, მაგრამ მე მაინც ვიტყვი ^^

 ახლახანს გავრცელებული ინფორმაციის თანახმად ქუთაისში პოლიციის ახალი შენობა იხსნება, რომელსაც ჯვარგუმბათოვანი ტაძრის ფორმა ექნება.
 იმ ორიგინალური პროექტების შემდეგ, რომლებიც უკვე განხორციელდა პოლიციის შენობების არქიტექტურაში, ეს ახალი შენობა სრულიად ინოვაციური იქნება.

ხეოფსი შურით გასკდებოდა

ქართული წალკოტი

 

გამოთვალეთ ფუძისა და გვერდითი ზედაპირი ფართობი

წვიმიანი რომანტიკაის წარმოადგენს ქართული ერის სახეს, რადგან სხვაგან ასე არსადაა შერწყმული რელიგია და სახელმწიფო.

And my Fav one
ამერიკული მთები

ქართული პოლიცია კი  ჩვენი სიამაყეა, ამიტომ მისი ამ სახით წარმოჩენა კიდევ ერთხელ გაუსვამს ხაზს ერის სიძლიერესა და რელიგიურ სტატუსს.
 პოლიციის ახალი შენობა იქნება შემინული, რაც დამახასიათებელია ამ ტიპის ნაგებობებისთვის,იქნება გარე და შიგა განათება, მოსახერხებელი შიდა ეზო, სადაც განთავსდება ძელსკამები მოქალაქეებისთვის, გარდა ამისა შენობას ექნება ეკლესიის ფორმა რაც გამოარჩევს მას, ეს ორიგინალური კონსტრუქცია დასრულდება მწვანე ფერის გუმბათით, რომელიც შეხამებული იქნება მინების ფერთან.
 თანამშრომლებისათვის კომფორტის შესაქმნელად ახალ შენობაში იქნება ლიფტიც.
 პოლიციის ახალ შენობას ხელსაყრელი მდებარეობაც აქვს, ეზოდან ხელისგულივით ჩანს მთელი ქუთაისი, ამიტომ პოლიციელებს არ გაუჭირდებათ წესრიგის დამყარება და ქალაქისთვის თვალის დევნება.

ძალიან მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ამ პროექტს ისეთი საერთაშორისო ორგანიზაციები, როგორიც იუნესკოა, უჭერენ მხარს.
 გავრცელებული ინფორმაციის თანახმად შენობას შინაგან საქმეთა მინისტრი და საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ერთად გახსნიან.

ერის სიამაყე

 სიმბოლურია, რომ ეს ინფორმაცია დღეს გავრცელდა დღეს ხომ ქართული პოლიციის დღეა, გილოცავთ !!

პ.ს ზოგიერთი ჭკვიანის საყურადღებოდ
პოსტში გაჟღერებული არცერთი ფრაზა (გარდა ლიფტისა) არ შეესაბამება სიმართლეს!
ეს არის ბაგრატის ტაძრის იუნესკოსეული პროექტი.

წერილი № გაზაფხული

                         პოსტი წაიკითხეთ ამის თანხლებით

ერთი ადამიანისთვის დაწერილი მერამდენე პოსტი, რომელსაც ადრესტი ვერც ახლა წაიკითხავს

მორჩა. ორი დღეა დეპრესია მაქვს. რა თქმა უნდა, ისევ ჩემი ბლოგი უნდა დაზარალდეს. დეპრესია შენ გამო არ მაქვს, ამ საგამოცდო ციებ-ცხელებაში შენთვის სულ არ მცალია. ფეისბუქზე შესული ირიბად გავხედავ ხოლმე ონალინ ლისთს, იშვიათად ინთები და ჩემს მზერას იჯაჭვავ. ჩაქრები და ისევ ქრები, ვითომც არ ყოფილხარ. გადაგეჩვიე, მაგრამ ძველი ჩვევა ონლაინში ანთებულს ჩემი საყვარელი სმაილი ^_^ მოგწერო მაინც შემრჩა, ამიტომ მონდომებით ვცდილობ აღარაფერი მოგწერო.
თვეზე მეტია არ გვილაპარაკია, რამდენჯერმე გნახე, ისევ ძველი ღიმილით, ძველი განწყობით, უფრო მეტი ხალისითაც კი, მაგრამ ეს საუბრები, ეს სულელური, სულელური საუბრები როგორ დამაკლდა. 
გუშინ ძველ ნაწერებს ვათვალიერებდი, როგორები ვიყავით თავიდან, სასაცილოები, მხიარულები, თავისუფლები, მერე გაჩნდა სტრიქონებს შორის ქვეტექსტები, მერე ჩაიხლართა წინადადებები, მერე უფრო იშვიათად გწერდი ^_^
ახლა გაზაფხულია, ნოემბრულმა აპათიამ დიდი ხანია გადამიარა, იმის შემდეგ იმდენი რამე მოხდა ხომ იცი? შენც მომსწრე ხარ, მონაწილე, ზოგი ამბის შემოქმედიც კი ^^
ახლა მეუბნებიან რომ სისულელეებისთვის არ უნდა მეცალოს, ვერავის ვუხსნი რომ ჩვენ სისულელე არ ვართ, მაგრამ “ჩვენ” აღარც ვართ. ისე, არც არასდროს ვყოფილვართ ეს მისტიური “ჩვენ” ვიყავი მე და შენც იყავი, ვიყავით კარგად და ერთმანეთთან საუბარი ძალიან გვიყვარდა, ახლა გაძნელდა ყველა სიტყვა.

გარეთ მაისია, დღეს იწვიმა, მერე გარეთ გავედი, უკვე არის ის სუნი მე რომ მიყვარს ცხელ ასფალტზე ახალნაწვიმარი. ჩემს მეზობელს ულამაზესი ზამბახების ბაღი აქვს. მუქი, მუქი, ჩემი საყვარელი იისფერები და მოთეთრო, მკრთალი, გალასებური ზამბახები. ახლა ვარდებიც გაიშლება, გუშინ უკვე კვირტები ვნახე, მე ფოტოებს გადავიღებ, შენ მომიწონებ, შეიძლება ერთი-ორზე რაკურსი დამიწუნო, მაგრამ მაინც იამაყებ ჩემით, შენ ხომ ჩემთან საუბარი გიყვარდა

იციი?- ვერ ვხვდები რატომ უნდა ვინერვიულო, მაგრამ ირგვლივ ყველა ისე დაძაბულია, რომ მეც ვითრგუნები, მეცვლება განწყობები, ახლა ეს სკოლის დამამთავრებელი პერიოდი, ცრემლები, დეპრესია, ხომ იცი ჩემი ამბავი?
ისე, მაგარი სისულელეა ამ წერილს რომ გწერ! მაინც ვერ წაიკითხავ და რა აზრი აქვს?
ოდესმე, მერე, მერე, დრო რომ გავა ეს ბავშვური ხასიათი გადამივლის და სხვანაირ ღიმილს ვისწავლი ყველა წერილი უნდა წაგაკითხო და მაგრად გაგვეცინება, ან არ ვიცი, შენ შეიძლება გაგიკვირდეს კიდეც, გულიც აგიჩუყდეს, როცა გააცნობიერებ რომ ეს წერილები შენზეა, შენთვისაა და მე არასდროს მყოლია მუზა, შენზე მეტი, შენზე განსაკუთრებული და რომ შენ და რომ არაფერი ^^

გარეთ სულ მზეა, ასე რომ ვნატრულობდი ისე მზე, ჩემი მზე, მე ხომ მზის გოგო ვარ. ყველა ფრაზასთან, ყველა ფოტოსთან მაკავშირებს რაღაც მოგონება და ეს მოგონებები ქრონოლოგიაურად, ზოგიც ისე, ერთ საქაღალდეში მაქვს შენახული. აი, მეც ვისწავლე წესრიგი. ხედავ? მეც შემიძლია არ ვიყო ქაოტური, მოპოეტო, სანტიმენტალური გოგო. 

გაზაფხულია, გაზაფხულიამეთქი!
გწერ და ეს წერილი იმდენად აბსურდულია დავხევდი კიდევ, მაგრამ მონიტორს ხომ არ გავტეხავ, ამიტომ უბრალოდ მეღიმება.
გეწუწუნებოდი, ფურცელზე წერას გადავეჩვიემეთქი შენი ბრალია, შენ გწერდი მუდამ ვირტუალურად და ახლა სიყვარულიც ასე მესმის, აბა ვინღა წერს გახუნებულ ყვითელ ფურცლებზე, ქარს აღარ მოაქვს წერილები, ქარი სულ ჩადგა…

ჩემი ფანჯრის წინ ალვები უკვე სულ გამწვანდნენ, დილით გაღვიძება აღარ მეზარება. ცხოვრება ისევ ისეთია და იმაზე ცოტა უარესი. შენ ისევ ხარ ჩემს ფრენდ ლისთში და ონლაინის პატარა მწვანე ნათურა ტვინს მითიშავს.
არ მომენატრე, აი, მართლა არ მომენატრე. ხვალაც გნახავ, მერეც, როცა მომინდება, მაგრამ ეს საუბრები, ეს სულელური, სულელური საუბრები, რომლებიც პირდაპირ არასდროს გამოგვდიოდა ნამდვილად დამაკლდება.

გწერ! გწერ და პასუხს არ ველი,რა პასუხი, სულ ვერ ნახავ ამ წერილს ჰეჰ ^^

გაზაფხულამდე-
გაზაფხულიდან! 

გაბრაზებული

• არ მიყვარს ადამიანები თავი სამყაროს ცენტრი რომ ჰგონიათ.
• არ მიყვარს ვითომ ლიბერალები, ვითომ ფემინისტები, ვითომ “პრადვინუტები”  რაღაც გაუგებარ ღირებულებებზე რომ დებენ თავს, გენდერულ თანასწორობას ვენების გადაჭრამდე რომ უჭერენ მხარს (მხოლოდ ინტერნეტში) სინამდვილეში კი შეშაც კაცმა უნდა დაჩეხოს, ფულიც უნდა მოიტანოს და ადგილიც უნდა დაგვითმოს ავტობუსში.
• ვერ ვიტან ადამიანებს, რომლებიც მანიპულირებენ რელიგიითა და პატრიოტული გრძნობებით (წიპა, მე დევნილი ვარ, მე საქართველოს თავი შევწირე)
• ვერ ვიტან მოუწესრიგებელ მოძრაობას, ნუ, ამას ვინ იტანს, მაგრამ მე დეპრესიაში მაგდებს ყველა მხრიდან მანქანები, სიბინძურე და მორიალე ხალხი, აი სამების ასხვევში რომაა ავლაბარში ისეთი და უარესი სიტუაციები.
• ვერ ვიტან ზამთარსა და გაზაფხულის კარგ ამინდებს შორის გარდამავალ პერიოდს, როცა ხალხმა არ იცის რა ჩაიცვას და საოცრად დადის. ვინ ჩექმით, ვინ “შლოპანცით” ვინ მაისურით და ვინ პალტოთი ^^
• ვერ ვიტან ადამიანებს, განსაკუთრებით შუა ხნის ქალებს, რომლებსაც სხვის საქმეში ცხვირის ჩაყოფის დაუოკებელი სურვილი აქვთ.
• ვერ ვიტან ქუჩაში რომ იფურთხებიან და ხმამაღლა იგინებიან ისეთ ბიჭებს, ვერც გოგონებს.
• ვერ ვიტან უპასუხისმგებლო ადამიანებს, ჭკუიდან შეიძლება გადავიდე როცა ვინმე უპასუხისმგებლოდ ექცევა მნიშვნელოვან საქმეს (( ბოლოს მიღებს ასეთი ქცევა.
•  ვერ ვიტან როცა ქცევის ელემენტარულ ეთიკას არ იცავენ
• ვერ ვიტან ბევრ რამეს, რომელსაც მხოლოდ საქართველოში თუ ნახავ, ვერც ისეთებს მთელ მსოფლიოში რომაა გავრცელებული, ვერც ამ სულელურ პოსტს ვიტან !!

ტრადიციის გაგრძელება, მე, შოთა და საირმე

“საირმე” ქართული მინერალური წყალია, რომელიც ცოტა ხნის წინ დაუბრუნდა ბაზარს, დღეს კი მისი მხარდაჭერით ერთგვარი პიარ-აქცია გაიმართა, რომელიც ყველაფერ სიკეთესთან ერთად ქართული პოეზიის გახსენება-გაპოპულარულებასაც უწყობს ხელს.

პროექტი “ტრადიცია გრძელდება” დღეს დაიწყო.

 „ტრადიცია გრძელდება“ – შოთა, ილია, აკაკი, ვაჟა და გალაკტიონი, ასე ჰქვია ღონისძიებების ერთობლიობას, რომელიც კომპანიის ორგანიზებით დიდი ქართველი პოეტების ძეგლებთან გაიმართება. 

დედაქალაქის მცხოვრებნი ორი დღის განმავლობაში საინტერესო მოვლენის მომსწრენი გახდებიან. ახალგაზრდა პოეტები ქართველი მოღვაწეების ძეგლებს პატივს მიაგებენ და მათ მიერ შექმნილ ლექსებს გააცოცხლებენ. აქცია გამორჩეულია იმითაც, რომ მოქალაქეებს შესაძლებლოაბ ექნებათ ღონისძიებაში თავადაც მიიღონ მონაწილეობა.

ეს მოკლე რევიუა ამ პროექტის შესახებ, რომელსაც “საირმეს” ოფიციალურ Facebook გვერდზე ნახავთ, ასევე შეგიძლიათ შეუერთდეთ მათ ივენთს 

გუშინ, როცა ამ აქციის ამბავი გავიგე, ძალიან მომინდა წავსულიყავი და მენახა თუ რა ხდებოდა, დღეს კი ბედნიერი შემთხვევითობის წყალობით ზუსტად იმ დროს აღმოვჩნდი რუსთაველზე, როცა “ვეფხისტყაოსანს” კითხულობდნენ და გამვლელებს მინერალურ წყალს სთავაზობდნენ ^^
მერწმუნეთ, ძალიან კარგი იდეაა, სრულიად ჩვეულებრივი ახალგაზრდები კითხულობენ ლექსებს, და ეს სულაც არაა იძულებითი
აპრილისთვის უჩვეულო სიცხეში კი მომღიმარი პრომო-გოგონები ცივ, მინერალურ წყალს გთავაზობენ.
ხალხი ჩერდებოდა, უსმენდა, “საირმეს” სვამდა
მზე ანათებდა და რუსთაველი ზევიდან დაგვყურებდა (ზეციდან არა, ძეგლის კვარცხლბეკიდან)
ეს აქციის მხოლოდ დასაწყისია, როგორც, ორგანიზატორმა ირაკლი გაფრინდაშვილმა მითხრა, მომავალში იგეგმება თანამედროვე ქართველი პოეტების ლექსეც წაიკითხონ “საირმესთან” ერთად.
ამ პიარ-აქციის ყველაზე მეტად ის მომწონს, რომ მსგავსი ტიპის სტანდარტული ღონისძიებებისგან განსხვავებით უფრო მიმზიდველი და ხალისიანია
უჟმურად ხელში შემოჩეჩებულ ფლაერს, ჯობს როცა სიცხეში ცივი წყლით და ღიმილით გიმასპინძლდებიან და თან შეიძლება საყვარელი პოეტის ლექსსაც მოჰკრა ყური
თუმცა ჩემი მოხიბვლა ყველაზე მეტად იმან შეძლო, რომ ყველა მსურველს შეუძლია თვითონ გახდებს ამ აქციის მონაწილე და წაიკითხოს საყვარელი ლექსის თუნდაც ერთი სტროფი.
დღეს მეც კი, “ვეფხისტყაოსნის” არამოტრფიალემ, ვერ გავუძელი ცდუნებას და  წავიკითხე რუსთველის ქმნილება.
ხალხი ხალისით ერთვებოდა აქციაში, ფოტოებსაც სიამოვნებით იღებდნენ, თუმცა ქართველები მაინც ქართველები ვართ, ზოგი გვერდს უქცევდა კომპანიის სტენდს არადა მართლა საინტერესო იყო.

თბილისი კონტრასტების ქალაქია ^^

გაიზიარეთ ქართული ბუნების მადლი-ასეთია კომპანიის სლოგანი,
ამ კამპანიას კი ალბათ მოუხდებოდა “გაიზიარეთ ქართული პოეზიის მადლი!”

შეუერთდით ხვალ ამ აქციას, ჯერ კლასიკური გიმნაზიის ეზოში, შემდეგ კი ვაჟა-ფშაველას გამზირზე, გააცოცხლეთ საყვარელი ლექსები, გაგრილდით და გააგრძელეთ ტრადიცია!

პ.ს დღეს ძალიან დამწყდა გული, რომ ვერ მოვახერხე გალაკტიონის “მონახულება”, თუმცა დაველოდები მომავალში ჩემი საყვარელი პოეტების შემოქმედებისადმი მიძღვნილ მსგავს ღონისძიებებს “საირმესაგან”

პ.პ.ს დანარჩენი ფოტოები იხილეთ“საირმეს” ფეისბუქ გვერდზე (მალე დადებენ) იქნებ სადმე მეც მომკრათ თვალი, თუ რა მონდომებით ვკითხულობ “რაცა ღმერთსა არა სწადდეს, არა საქმე არ იქმნების”

ცეკვავენ “ვარსკვლავები”

იმ ქვეყანაში, სადაც მე ვცხოვრობ, ყველაფერი ჩემი სადარდებელიცაა © Katiee.ge
ნეტავი მე მეტი დარდი რომ არაფერი მაქვს © Agatako.wordpress.com

ჯერ კიდევ როდის ვწერდი, რომ გადართვა არაა გამოსავალი და რომ პულტის არსებობის შესახებ მეც მსმენია, როცა რამე არ მომწონს ყოველთვის მირჩევნია ვთქვა და გავაპროტესტო, შეიძლება ჩემი პროტესტი სიზიფეს შრომაა, მაგრამ სათქმელი უნდა ითქვას ^^
ასე რომ, მიესალმეთ ქართული ტელევიზიის ახალ მარგალიტს -“ცეკვავენ ვარსკვლალვები”
(ამ აბზაციდან შეგიძლიათ კითხვა არ განაგრძოთ)

დიდი ხანია ქართულ ტელევიზიებზე არაფერი დამიწერია, რაც მაიკოს შევეშვი ^^ გაცილებით ბედნიერად ვგრძნობდი თავს, მაგრამ არის რაღაცები, რაზეც თვალის დახუჭვა არ შეიძლება.

პირველ რიგში, მინდა აღვნიშნო რომ შოუს ფორმატი არის კარგი და მართლა გასართობი, ხალხს უყვარს ვარსკვლავების სხვა ამპლუაში ნახვა.
კარგი ქორეოგრაფია, დახვეწილი მოძრაობები და გემოვნებია მუსიკა კი მუდამ გაყიდვადია ^^
ალბათ ამ პრინციპით იხელმძღვანელა “იმედის” ხელმძღვანელობამ, როცა შოუს ლიცენზია იყიდა.
სამწუხაროდ, პრინციპი პრინციპად დარჩა ^^
შეიძლება ჩაითვალოს რომ შოუმ გაამართლა, მაგრამ სინამდვილეში ვერც ისე გაამართლა, რომ უნდა გაემართლებინა ასეთი მასშტაბის პროექტს.

თავი პირველი Live ტრანსლაცია
ქართულ ტელესივრცეში ნამდვილად არსებობს ნორმალური ხარისხის “ლაივების” ფენომენი, თუნდაც “ჯეოსთარი” ნორმალურ ხარისხში ვგულისხმობ მოწესრიგებულ გადაღებას, სწორ კადრებს, გამართულ ხმას და უამრავ წვრილმანს, რომლებშიც ვერ ვერკვევი, მაგრამ ნამდვილად არსებობს.
სამწუხაროდ, “ცეკვავენ ვარსკვლავები” ამით ვერ დაიკვეხნის, მოუწესრიგებელი ხმა, მოუწესრიგებელი გადაღება, ტექნიკური ხარვეზები იმდენად თვალშისაცემი რომ დილენატიც კი ვამჩნევ.

თავი მეორე : ანჩო და ძმანი მისნი
პირველი გადაცემის ნახვისთანავე დუტა დავაფასე, დავაფასე იმიტომ, რომ შეუძლია მაგ ადამიანანს ლაივ ეთერების წაყვანა, შეიძლება მაღალ დონეზე არა, მაგრამ საქართველოში, ნამდვილად, საუკეთესოა.
ამ გადაცემის უდიდესი, უზარმაზარი ნაკლია წამყვანები.
ანჩო ბურდული (დიახ, არ გეგონოთ არ ვიცი რომ რუსკა ქვია მაგ გოგოს, უბრალოდ იმდენადაა ჩარჩენილი როლში რომ ვეღარ გამოდის) საოცარი მიმიკები, გაუმართავი მეტყველება, უადგილო და უაზრო რეპლიკები, ჩაცმულობაზე ალბათ სტილისტებს უნდა ვეჩხუბოთ ^^
კაბუ-ეს გადაცემა ერთთგვარი ადაპტაციაა კაბუსთვის, ის დაბრუნებას აპირებს, მაგრამ რატომ ასეთი მასშტაბის პროექტში ვერ ვხვდები (( დაყენებული ხმის ტონი, უაზრო გამოსვლები, საშინელი შეცდომები სიტყვებში ((
თანაც ის და ანჩო არ არიან შეთამაშებულები და შეხუმრებულები, ძალიან ყალბად და სამწუხაროდ, ძალიან ყალბად მიჰყავთ შოუ.
ის მესამე ბიჭი, რომელსაც საერთოდ ვერ ვხვდები რა უნდა მაგ პროექტში, მართალია, გოგჩოების გულებს მოიგებს, მაგრამ იმდენად უღიმღამო და არაფრისმთქმელია, კომენტარასაც არ გავაკეთებ ^^
წამყვანები ჩავარდნაა!!

თავი მესამე :  ხუთი მარტვილი 
ჟიური ცაკლე თემაა!
ძალიან გამიხარდა, როცა გოჩა ჩერტკოევი დაასახელეს ჟიურის წევრად, მის შესახებ დიდი ხანია ვიცი და ისიც ვიცოდი რომ პროფესიონალურად შეაფასებდა მონაწილეებს!
სამწუხაროდ, ქართულ ხასიათსა და რეალობას მოურგებელი გოჩა მალე აღმოჩნდა ნანუკასა და გარემოებათა მსხვერპლი.
ცდილობს, მართლა ცდილობს მაყურებელსა და მოცეკვავეებს პროფესიონალურად აუხნას რა შეცდომებია, მაგრამ ხან ანჩო არ აცდის და ხან ნანუკა ^^ შენიშვნებზე კი ქართველი “ვარსკვლავები” საშინლად რეაგირებენ!
ნანუკა ჟორჟოლიანი  უზარმაზარი შავი ლაქა ამ შოუს ისტორიაში. არაფერს დავწერ!
ნინო ანანიაშვილი, ძალიან მომწონს ნინო, ნამდვილი ბალერინა, დახვეწილი, ჰაეროვანი, მაგრამ მისი დამოკიდებულება მკლავს, ყოველი გამოსვლისას აღნიშნავს, რომ ჟიურში ყოფნა არ უნდა და რომ ლამის მისკოჩილია სკამზე ^^
ლევან უჩანეიშვილის პოლიგლოტობამ კი, მართალი გითხრათ, დამღალა. მე მესმის რომ ის ლეგენდარული კუკარაჩაა, მაგრამ აბსოლუტურად არაადეკვატური კომენტარები აქვს, ეს ლელას გაფეტიშება და “სამარგალოს მაფშალიას” ძახილი კი საერთოდ ზედმეტია.
ნინო სუხიშვილი, მე საერთოდ არ მიყვარს ნიანუ. ზოგადად ცუდად ვარ განწყობილი მისდამი, მაგრამ ეს არაფერ შუაშია ჩემს აზრთან, ის ასე თუ ისე მაინც იცავს რაღაც გარკვეულ ეთიკას, ცდილობს შეაფასოს მონაწილეები, მაგრამ ზოგჯერ გადაცდება ხოლმე თემას.
ჟიური საბოლოო ჯამში, არც ისე კარგი და ბედნიერია, როგორიც საჭიროა.
არსებობს ჭორი, რომ კახა ბენდუქიძეც უნდა ყოფილიყო ჟიურის წევრი, ის ამ სფეროს სპეციალისტი არაა, მაგრამ ვფიქრობ ნანუკაზე უკეთ მაინც მოახერხებდა მონაწილეთა კრიტიკას და არც სუბიექტური იქნებოდა ^^

ძალიან გამიგრძელდა პოსტი. შემდეგ ნაწილში იქნება მარგალიტები ფორუმიდან, მოცეკვავეთა ჩემეული შეფასება და ისიც, ვინ ცეკვავს მოჭრილი მორვით ))

ეს პოსტი წარმოადგენს ჩემს სუბიექტურ შეფასებას ^^

აბიტურიენტული პოსტი

რეზოს    

აბიტურიენტობა ის საოცარი პერიოდია, სტუდენტებს რომ ტკბილად ახსენდებათ და მეთერთმეტე კლასელებს ტანში ცრით ^^
აი მასწავლებლიდან მასწავლებელთან რომ დადიხარ მძიმე ჩანთით და ფეისბუქზე წუწუნებ იმის შესახებ რომ ძალიან ბევრს მეცადინეობ.
აბიტურიენტები დაღლილები არიან, დაძაბული სახეებით, ჩაშავებული თვალებით და  წერისგან ატკიებული თითებით.
მე არ მწამს ასეთი აბიტურიენტობის და ამიტომ სულ ვიღიმები, იმაზე მეტს ვიდრე ადრე, უფრო ხშირად დავდივარ საცეკვაოდ, სხვადასხვა გასართობ ადგილას, უფრო მეტ ფილმს ვუყურებ, უფრო საინტერესო წიგნებს ვკითხულობ, რომ როგორმე გავაქარწყლო ეს ბორკილებად ქცეული აბიტურიენტობა. აი წუწუნს კი ვერაფრით გადავეჩვიე.
როცა საუბრისას მეორე შეკითხვაა სად აბარებს? მაშინ ხვდები რომ ბევრ შენნაირში მოხვდი ))
და პასუხად გაგებებენ- “აი, ატესტატი თუ ავიღე, ვნახოთ!” მაშინ სულ იჯერებ რომ აშკარად კარგ ხალხში ხარ!

ბავშვებო იმეცადინეთ (ამას გეუბნებით მე-აბიტურიენტი) იმეცადინეთ მშვიდად, ცოტ-ცოტა, ინტერვალებით, მაგრამ გულიანად. თავს ნუ გადააკლავთ წიგნებს!

იარეთ გარეთ, განსაკუთრებით ახლა, როცა მზე ძალას იკრებს, ჭამეთ ბევრი თაფლი და შოკოლადი )
აბიტურიენტობა არ კლავს!

ბოლოს კი ყველას გისურვებთ იქ ჩაბარებას, სადაც თქვენ ოცნებობთ ^^

რეზ, შენ კი გმადლობ, რომ კითხულობ ჩემს ბლოგს და აბა შენ იცი ბევრი იმეცადინე <3