…ანუ მე ვიწყებ ბოდვას
ამბავი 1.
შეშის სუნი
მე ისეთ ქალაქში ვცხოვრობ სადაც ზამთრობით ყველაფერი ნაცრისფერია, ფერადი კორპუსებიც კი. მხოლოდ ალვებია, ცოტა ნაძვი და ბევრი ჭადარი, რომლებიც ზამთრის სიცივეში აბუზული ბავშებივით ოდნავ მოხრილები და მერქან ახორკლილები დგანან.
ძალიან ცუდი სანახავია უთოვლო ზამთარი თბილისის გარეუბანში, ტრამალები, კორპუსები და გაშიშვლებულ ხეებზე მოფრიალე პარკები.
მოჟამული სახეები, გაყინული ხელები და ფანჯრების დაუსრულებელი რიგი.
გუშინწინ წამოთოვა. უასფალტო გზები ატალახდა.
სისულელეა ეს აპათია, იშვიათად მაინც ხდება ხოლმე კარგი რაღაცები, იშვიათად, ძალიან იშვიათად.
გუშინწინ სკოლიდან სხვა გზით წავედი, სწორედ იმ ტალახიანი გზით, მეც კარგი დებილი ვარ, ვერ გავითვალისწინე.
ქარი იყო. სუსხიანი. ამას მერჩივნა ეთოვა 
ამ გზაზე ერთი თონე დგას, როგორც სხვაგან იქაც აწერია სახელდახელოდ შეთითხნილ აბრაზე “თონის პური შეშაზე” თონის პური მიყვარს, მით უფრო თუ ცხელია სულ ერთია შეშაზეა გამომცხვარი თუ გაზზე, ასეთი არარომანტიკული გოგო ვარ 
ახლა ეს ამბავი რას მოვაყოლე,გუშინ ამ თონესთან ახლად დაპობილი შეშა ეყარა, ახლოს რომ გავუარე საოცარი სურნელი ასდიოდა. ჩავიარე. მერე ისევ უკან დავბრუნდი ვიდექი თონის წინ, სიცივეში, ატალახებულ გზაზე,სულელივით და ვისუნთქავდი ხის სუნს. მოტკბო, გრილ არომატს.
რამდენი რამეა დაკავშირებული ამ სუნთან. ბავშვობის მოგონებები ერთბაშად მომეძალა. დიდი ხანია შეშის ღუმელთან არ ვჯდარვარ, ამ მიმიფიცხებია გაყინული თითები.
მახსოვს როგორ დავდიოდი ხოლმე ზამთრობით სოფელში, დავხტოდი თოვლში და მერე სახე აწითლებული და გაყინული შევრბოდი ოთახში სადაც ზუსტად ამ შეშის სუნი იდგა. ვჯდებოდი ღუმელთან და დიდხანს ვუყურებდი როგორ ნაკვერჩხლდებოდა შეშის თეთრი ნაჭრები. სანტიმენტალური არასდროს ვყოფლივარ, მაგრამ ბავშვობის მოგონებები. უფ!
ხის სუნი
ვიდექი გარეუბნის პატარა თონის წინ, ტალახიან მიწაზე ეყარა თეთრი, ახლად დაჩეხილი შეშის ნაპობები და საოცარი სურნელი ჰქონდა.
წამოვედი. ღიმილით. მერა რა რომ საზიზღარი თბილისური ზამთარია.
ამბავი 2.
ღმერთი
მე მიყვარს ტაძარში სიარული მარტოს, შემოდგომის მშვიდ დღეებში, როცა ყველა მიწიერ ფიქრს კარებთან ვტოვებ. როცა ტაძარი თითქმის ცარიელია. ორიოდე უტყვი მლოცველი, ახალგაზრდა მედავითნის ბუტბუტი. შეიძლება უცხოელებიც შემოეხეტნონ. თაფლის სანთლის და საკმევლის სუნი. მე და ღმერთი. მუდამ ჩემთან, ახლა კი მე მასთან სტუმრად.
არავითარი მოზიმზიმე ბრბო მრევლად წოდებული, არც მამაოები დიდი ჯვრებით და უფრო დიდი ამბიციებით.
მე და ღმერთი. მის სამყოფელში. მე ვაფარებ თავს სიმშვიდეს. ყველაფერი მარტივადაა.
როცა სიცარიელეა და სიჩუმე, როცა “მანდილიანი” დეიდების გამკიცხავ მზერას არ დაიმსახურებ ჭრაჭუნა ფეხსაცმლის გამო.
ყველაზე ნამდვილი.
ოქტომბრის მშვიდ საღამოებში, როცა დაღლილი მივალ ხატებთან, ჩამოვმარცვლავ ორიოდ ლოცვას ჩემებური სიტყვებით, (რომლებიც ვიცი) ვითხოვ პატიებას და გამოვდივარ გარეთ.
მშვიდად და მშვიდი.
გამოვდივარ და უკანმოუხედავად ვბრუნდები ცხოვრებაში.
ყურებში ისევ სატანური მუსიკა, სახეზე ისევ დამცინავი ღიმილი (ასე მხედავენ ადამიანები, გოგოს, რომელმაც ღმერთი დაკარგა)
მე ვარ გოგო, რომელსაც ჰყავს საუკეთესო მეგობარი, ეგოისტურად.
მე მიყვარს ტაძარში სიარული, ოქტომბრის მშვიდ საღამოებში, როცა მე ღმერთი და არაფერი საკმარისია.
27/10/2011
20.26
ტელეფონის მემოში ნაპოვნი.
ამბავი 3.
პრინცესები
ახლა რომ ვთქვა ბავშვობაში მანქანებით მიყვარდა თამაში და ეზოში ბურთის დევნით მუხლები მქონდა გადაყვლეფილითქო, მოგატყუებთ. გოგონებს ჰგონიათ რომ თუ ბიჭურ ბავშვობას მიიწერენ უკეთესები და უფრო დახვეწილები გამოჩნდებიან.
მანქანებით არა, მაგრამ “სტოპიატიც” ბევრჯერ მითამაშია და “მინუსპიატიც” მითამაშია რატომ? ახლაც ვთამაშობ.
ჰოდა იმას ვყვებოდი ბარბები ჩემს განსაკუთრებულ გატაცებას არასდროს წარმოადგენდნენ. საერთოდ არასდროს მიყვარდა პრინცესები, ამიტომ ჩემი თოჯინებიც ან ბიზნეს ლედის იმიჯს ირგებდნენ ან ჩემს ექსპერიმენტებს უძლებდნენ თმის ფერთან დაკავშირებით.
პრინცესები ყოველთვის შტერები მეგონენ.
კაცმა რომ თქვას ახლაც მგონიან.
“დისნეიმ” ერთი-ორად გაზარდა ჩემი ეჭვები, სულელი, სულელი პრინცესები, რომლებსაც სიყვარულის სჯერათ და სიმღერის მეტს არაფერს აკეთებენ, მართალია ახალი თაობის პრინცესები ცოტა გამოფხიზლდნენ, მაგრამ მაინც შერჩათ პრინცესული სიშტერე, ჰოდა არ მწამს მე მაგათი ფუმფულა კაბების და ვერ გადავრწმუნდები.
მაგრამ თურმე მაინც არსებობენ პრინცესებები, ჰო, თანამედროვე სამყაროში, სადაც გენდერმა და ემანსიპაციამ მოიცვა ყველაფერი.
ქეთო
ძალიან მომწონს მე ეს პრინცესა და რა ვქნა?!
იმედია, ესეც შტერი არ აღმოჩნდება.
ამბავი 4
გზები და ადამიანები
მე ქუჩის სახელებს ვერ ვიმახსოვრებ, უფრო სწორად არ ვიმახსოვრებ. აი, ასე უბრალოდ.
საშინელი დაბნეული ვარ. ათჯერ ნანახ ადგილს ვერ ვაგნებ ხანდახან.
რომ არაფერი ვთქვათ მუსიკის მასწავლებლის სადარბაზოს გამუდმებით შეშლაზე, სკოლების ვერ პოვნაზე, მისამართების ვერ დამახსოვრებაზე არც ისე ცუდი გოგო ვარ. მოკლედ ორიენტირებაში საგრძნობლად მოვიკოჭლებ.
არა, ასეთი დებილიც კი არ ვარ. ყველაფერს ვაგნებ, მაგრამ მარტო, აუცლებლად მარტო!
მარტო თუ ვარ და უცხო ადგილას მიწევს წასვლა ყოველთვის უფრო კონცენტირირებული და მობილიზებული ვარ. სწრაფად ვერკვევი სიტუაციაში, ვარჩევ ტრანსპორტს, ვპოულობ სწორ შესახვევს, მაგრამ თუ ვინმესთან ვარ იქ დამთავრდა ყველაფერი. სულ ფეხებზე მკიდია სად ვარ და ჩემს თანამგზავრზე ვარ მინდობილი.
შეიძლება თვეობით ვიარო ერთ ადგილას და არ დამაინტერესოს მისმა მისამართმა, მე ხომ მყავს ადამიანი, რომელიც ამ ადგილამდე მიმიყვანს.
ხოლო როცა მარტო წასვლა მიწევს ასე ნაცნობ ადგილას ან სხვების წაყვანა უცებ ვხვდები რომ აზრზე არ ვარ სად უნდა შევუხვიო, ან რომელ ნომერ ავტობუსს გავყვე.
რამდენჯერაც ჭანტურიას ქუჩას ჩავივლი იმდენჯერ მეცინება, სამჯერ მაინც მიძებნია ეს ქუჩა, ქუჩა რომელზეც მილიონჯერ ვარ ნამყოფი და რომელიც მართლა ადვილი საპოვნელია თუ ვინმესთან ვარ მე თითქოს არც ვარსებობ, დაე მათ ეძებონ და იმტვრიონ თავი, მერე ვაანალიზებ რომ მე ეს გზები ზეპირად ვიცი უბრალოდ ტვინს ვთიშავ ხოლმე.
გზები, ქუჩები, მოედნები, სკვერები, გალერეები-ყველაფერი თავში მერევა, მაგრამ თუ მარტო დავრჩი იმწამსვე ვფიზლდები და თუ მართლა გამიჭირდა რამის მიგნება ერთი უტყუარი მეთოდი მაქვს, მივდივარ და ტაქსის მძღოლს ვეკითხები. აი ასე!
არა ჭანტურიას ქუჩა, მაინც კურიოზია. ამასწინათ კიდევ მთელი ხუთი წუთი ვიხსენებდი სად არის თარხნიშვილის ქუჩა. არა რა ჩემი საშველი არაა
ამბები,რომლებზეც არ ვწერ. ალბათ არც ღირდა დაწერად.
ჰო მართლა, არ მჭირდება თქვენი შეხსენება რომ მთლად დალაგებული არ ვარ, ეგ თვითონაც ვიცი
